مهدی جان...!

ببخش اگر که قلب من لایق این مهر تو نیست

ببخش اگر که کوچکم بزرگیم حد تو نیست

ببخش که رویم سیه است از اینهمه بار گناه

تقصیر از کار من است که هیچ بدی نزد تو نیست

ببخش که روز و شب من شده گناه و اشتباه

ببخش که چشم تار من لایق دیدار تو نیست

ببخش که دیوانه ام و مست ز جام می تو

ببخش که قلب سیه ام لایق این عشق تو نیست

ببخش که مشکل منم و مشکل گشا فقط توئی

ببخش که حتی تن من لایق شمشیر تو نیست

نفس کشیدنم شده صدا زدن به نام  تو

ببخش که حتی نفسم لایق فریاد تو نیست

بسوز این جان مرا که آتش جانم آرزوست

ببخش که ای یار مرا که جان سزاوار تو نیست

شکسته تر از این مخواه که دلشکسته ام بسی

ببخش که قلب منتظر جز در تمنای تو نیست

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

و چه خوش تر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پر و بال ما شکستند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد