امروز،

                      اولين روز از

                     بقيه عمر شماست

                                                                                    پس .....

باغ مي سوزد در آتش اي دريغا آب نيست

فصل بي تابي است اينجا غنچه ها را تاب نيست

يک نيستان ناله مي جوشد از اين دشت بلا

يک چمن گل مي رود از دست، اما آب نيست

بانگ هل من ناصر من بي جواب است اي دريغ

در طواف خيمه ها لبيکي از اصحاب نيست

در حريم عشق تنها مانده يک شش ماهه گل

کز شرار تشنه کامي خرّم و شاداب نيست

اي هماي آسمان پرواز من با من بيا

جز تو ديگر تشنه ي وصلي در اين محراب نيست

گر کسي بر رويت اي گل شبنم آبي نزد

ديده بگشا گوهر اشک آنقدر ناياب نيست

گاه احرام آمد و نزديک شد ميقات وصل

غنچه ي نشکفته ام برخيز وقت خواب نيست

مي برم شايد بسوزد بر تو قلب آفتاب

گر چه مي بينم به رويت رنگ چون مهتاب نيست

مي کنند آهسته نجوا برگ ها در گوش هم

اي گل زهرا گلوي نازکت را تاب نيست

ظلم اين نامحرمان ما را از او محروم ساخت

ور نه بي مهر و وفايي در مرام آب نيست

استاد شفق

نشسته سایه‌ای از آفتاب بر رویش

به روی شانه طوفان رهاست گیسویش

ز دوردست، سواران دوباره می‌آیند

که بگذرند به اسبان خویش از رویش

کجاست یوسف مجروح پیرهن چاکم

که باد از دل صحرا می‌آورد بویش

کسی بزرگتر از امتحان ابراهیم

کسی چنان که به مذبح برید چاقویش

نشسته است کنارش کسی که می‌گرید

کسی که دست گرفته به روی پهلویش

هزار مرتبه پرسیده‌ام زخود او کیست

که این غریب، نهاده است سر به زانویش

کسی در آن طرف دشت‌ها نه معلوم است

کجای حادثه افتاده است بازویش

کسی که با لب خشک و ترک ترک شده‌اش

نشسته تیر به زیر کمان ابرویش

کسی است وارث این دردها که چون کوه است

عجب که کوه ز ماتم سپید شد مویش

عجب که کوه شده چون نسیم سرگردان

که عشق می‌کشد از هر طرف به هر سویش

طلوع می‌کند اکنون به روی نیزه سری

به روی شانه طوفان رهاست گیسویش

فاضل نظري

نه اين كه اهل نماز جماعت و مسجد نبود، نه، بلكه گاهي همين طوري، به قول خودش براي خنده بعضي از بچه هاي ناآشنا را دست به سر مي كرد. ظاهراً يك بار همين كار را با يكي از دوستان طلبه كرد. به اين نحو كه وقتي صداي اذان بلند شده بود آن برادر از او پرسيده بود:« نمي آيي برويم نماز؟» پاسخ داده بود:« نه، همين جا مي خوانم». آن بندۀ خدا هم شروع كرده بود از فضايل نماز جماعت و نمازي كه در مسجد خوانده مي شود گفتن، كه جواب شنيده:«خود خدا هم تازه در قرآن گفته: ان الصلوه تنها(=تنهي) حتي نگفته دو تايي و سه تايي» و او كه فكر نمي كرد قضيه شوخي باشد به جاي اينكه بگويد آيه را غلط ترجمه مي كني اخوي، خودش را زد به آن راه و گفت:« گفته «تن ها» يعني چند نفري، نه تنها و يك نفري».

کوتاه کن کلام... بماند بقیه‌اش

مرده است احترام... بماند بقیه‌اش

از تیرهای حرمله یک تیر مانده بود

آن هم نشد حرام... بماند بقیه‌اش

هر کس که زخمی از علی و ذوالفقار داشت

آمد به انتقام... بماند بقیه‌اش

شمشیرها تمام شد و نیزه‌ها تمام

شد سنگ‌ها تمام... بماند بقیه‌اش

گویا هنوز باور زینب نمی‌شود

بر سینه امام...؟ بماند بقیه‌اش

پیراهنی که فاطمه با گریه دوخته

در بین ازدحام... بماند بقیه‌اش

راحت شد از حسین همین که خیالشان

شد نوبت خیام... بماند بقیه‌اش

رو کرد در مدینه که یا ایهاالرسول

یا فاطمه! سلام... بماند بقیه‌اش

از قتلگاه آمده شمر وز دامنش

خون علی‌الدوام... بماند بقیه‌اش

سر رفت آه، بعد هم انگشت رفت، کاش

از پیکر امام بماند بقیه‌اش

بر خاک خفته‌ای و مرا می‌برد عدو

من می‌روم به شام... بماند بقیه‌اش

دلواپسم برای سرت روی نیزه‌ها

از سنگ پشت بام... بماند بقیه‌اش

دلواپسی برای من و بهر دخترت

در مجلس حرام... بماند بقیه‌اش

حالا قرار هست کجاها رود سرش؟

از کوفه تا به شام... بماند بقیه‌اش

تنها اشاره‌ای کنم و رد شوم از آن

از روی پشت بام... بماند بقیه‌اش

قصه به «سر» رسید و تازه شروع شد

شعرم نشد تمام... بماند بقیه‌اش

محمد رسولی

با خامنه اي كسي نگردد گمراه

او در شب فتنه مي درخشد چون ماه

با هر نفسم براي او ميخوانم

لا حول و لا قوه الا بالله

همواره نبرد حق و باطل بر پاست

هر روز براي مسلمين عاشوراست

مصداق صحيح لعن الله يزيد

امروز شعار مرگ بر امريكاست

عالم به فدات يا ابا عبدالله

گريم ز عزات يا ابا عبدالله

لعنت به جماعتي كه منعت كردند

از آب فرات يا ابا عبدالله