برای امام نامه نوشتند که ما منتظرت هستیم و آماده ایم که پا در رکابت باشیم٬وقتی امام آمد منتظران کم آوردند و از آن ۱۸هزار نفر که به امام نامه نوشتند٬عدد آنها که ماندن به ۱۰۰ نفر هم نرسید ٬ بقیه بیشترشان همان ها بودند که با امام جنگیدند. آن هایی که منتظران واقعی امام حسین بودند ٬ خودشان را آماده کرده بودند . حتی بعضی از اصحاب همسرانشان را طلاق دادند که هیچ پلی پشت سرشان نباشد که شاید موجب شود امام را تنها گذارند.

یکی که اسمش عبدالله ضحاک بود تا آخرین ساعات نبرد همراه امام بود به امام گفت : از اولش گفته بودم که تا وقتی یاریت میکنم که فایده ای برایت داشته باشم ٬حالا دیگر باید بروم. امام فرمود:چگونه بر میگردی؟ همه اسب ها را از صبح عاشورا دشمن با تیر زده بود ٬ اسبی نمانده بود ٬ جواب داد:اسبی را پشت خیمه ها دور از تیرهای دشمن بسته ام. او رفت. عبدالله تا آخرین لحظه ها در کنار امام بود اما از بزرگ ترین خاسرین عاشورا بود.

اگر منتظری باید آماده باشی و برای امام شرط نگذاری و گرنه حتی یک اسب که پنهان کرده ای از حسین جدایت میکند. شاید ما اسب ها و وابستگی های زیادی داشته باشیم که ما را از امام جدا می کند. انتظار یعنی همین٬باید آماده شوی و وابستگی های غیر الهی را فکری برایش کنی.